دوزخ اما سرد

زندگی خیلی بزرگتر از آن است که در چند حرف بگنجد.

ما قادر به درک جزئی از زندگی که در گوشه ای از آن قرار داریم هستیم.

وسعت بی انتهایش خارج از ادراک ماست و این جزئی که متعلق به هر فردی است خود به ذرات بیشمار تقسیم بندی می شود. اعم از شادی ها، غم ها، ناخوشنودیها، لذتها و هزاران هزار ذرات دیگر.

ذات انسان اینگونه است:

وقتی اتفاق ناگواری برایش پیش بیاید آنقدر غمگین می شود که انگار دنیا روی سرش خراب شده است. (شاید هم ضربه آنقدر کاری بوده که تا مغز استخوانش فرو رفته است!)

هنگام شادی نیز اینگونه است، همه چیز را از آنِ خود می داند، انگار که هیچ غمی در عالم ندارد.

همیشه تعادل بین هر چیز توصیه شده. در این مورد نیز صادق است.