دوزخ اما سرد

همیشه با فرا رسیدن بهار ، همچون تحول طبیعت درونم متحول می شود. با وجود فراوانی مشکلات یک دلخوشی مبهم درونم بیداد می کند، یک جور شوق به زندگی.

رویش دوباره شاخه های خشکیده، سرسبز شدن طبیعت بی جان، جوانه زدن دانه های زیر خاک، ... همه و همه وادارم می کنند تا نگاهم را عوض کنم، دلم را شستشو دهم و امیدوار باشم.

بهار فصل آرامش است. فصل روییدن دانه های معرفت...