دوزخ اما سرد

تقصیر من نبود

sorayayi — Fri, 18 Jul 2008 16:51:37 GMT

شلنگ آب را زیر درخت زرد آلو رها کردم و رفتم سراغ پشتی های روی تخت کنار باغچه که ببرمشان داخل، با این گرد و خاک ساختمان سازی های این روزها رنگ و رو بهشان نمی ماند که؛ هر دو را با هم بغل کردم و چرخیدم طرف دیوار، دستم مماس به سیمان سفید دیوار شد و چنان دردی گرفت که با صدای آخ، اووفِ من خواهرم دوید به طرف حیاط و پرسید: چی شد؟ پشتی ها را دادم دستش و دستم را نشانش دادم. چشمهایش را تنگ کرد و گفت: مگر من دل شیر دارم که این چیزها را نشانم می دهی؟ و کلی دلش برایم سوخت.

پوست قسمتی از انگشت سبابه ام کنده شده و آویزان بود و سرخی گوشت و خون زیرش دل آدم را ریش ریش می کرد.

برگشتم طرف باغچه شلنگ را از زیر درخت زرد آلو برداشتم و بردم زیر درخت آلو گذاشتم. نشستم کنار باغچه و خیره شدم به مورچه هایی که چند لحظه بعد غرق می شدند.

حواسم رفت پیش آیدا؛ یعنی الان کجاست؟ خدا کند مادرش برگشته باشد. ترس برم داشت؛ یعنی تقصیر من بود؟ کاری هم که از دستم بر نمی آید. کاش می شد باهاش حرف بزنم و توضیح بدهم که ماجرا از چه قرار است. نه، منطقی نیست. اصلا به من چه؟ ...

آب رسید تا دم لانه مورچه ها، لانه پر از آب شد. انگشت سبابه ام را با انگشتان دست چپم فشردم. این عصر جمعه دلگیر انگار تمامی نداشت.

از فردا ...

sorayayi — Fri, 11 Jul 2008 19:48:10 GMT

جلوی خانه 89 گزینه 3 را پر رنگ کرد. رفت سراغ سوال بعدی، همه را که تمام کرد نگاهی به ساعت انداخت، نیم ساعت از وقتش باقی بود.

چشمش خیره به سوالات فکرش رفت به عصر دیروز

-]از فردا نه زنگ، نه قرار و sms فقط مواقعی که کار ضروری داریم.

- چرا؟

- معنی نداره، واسه چی آخه؟

- خب واسه چی نه؟

- اینجوری بهتره

- ولی...

- همینو نمی خواستی مگه؟

- ... [

غرق در افکارش بود که با صدای "داوطلبان گرامی وقت پاسخگویی به سوالات آزمون عمومی تمام شد، دفترچه سوالات عمومی را در کنار صندلی خود روی زمین قرار داده و دفترچه سوالات اختصاصی را بردارید، زمان پاسخگویی به سوالات آزمون اختصاصی برای رشته های..." رشته افکارش پاره شد و دفترچه اش را تعویض کرد.

ناگهان هیچ اتفاقی نیفتاد

sorayayi — Thu, 03 Jul 2008 15:52:18 GMT

دردی در سرش پیچید. لحظه ای حواسش رفت پیِ باریکه ی دردی که در سرش سوت کشید. چشم هایش را بست، لحظه ای بعد چشمهایش را باز کرد. دوباره به کتابهای داخل غرفه خیره شد. دنبال کتاب های نویسنده مدنظرش بود، در هیچ یک از غرفه ها اثری از او ندیده بود.

کیسه کتابها را در دستش جا به جا کرد. ویبره گوشی داخل زیپ کیف توجهش را جلب کرد. هراسان دست در کیف کرد؛ انگار که منتظر تماسی، پیامی یا اتفاقی باشد. خودش هم ندانست چرا هول شد. تا گوشی را بردارد ویبره قطع شد. یک تماس کوتاه از طرف یکی از دوستان راه دورش بود. گوشی را سر جایش گذاشت و آرام شد. برگشت به غرفه روبرو نگاه کرد...

***

چراغها خاموش بود. احساس گرما می کرد. چشمانش از فرط خواب آلودگی بسته می شد، ولی نمی خوابید. هنوز منتظر آن تماس، پیام یا اتفاق بود!

***

با صدای زنگ ساعت چشمانش را نیمه باز کرد و دوباره بست. چند دقیقه بعد با دلشوره ای عجیب بیدار شد. به یاد دیشب افتاد. فکر کرد؛ اتفاقی نیافتاده بود، نه تماسی، نه پیامی و نه ...

عادت می کنیم

sorayayi — Fri, 13 Jun 2008 13:14:46 GMT

تنها زنِ توی قهوه خانه آرزو بود.

مشتری ها نشسته بودند روی تخت های پهن چوبی یا روی صندلی های تاشو پشت میزهای فلزی. تنها جای خالی تختی بود درست وسط قهوه خانه بغل آبنمای کوچک. دور پاشویه یکی در میان شیشه های دوغ و نوشابه چیده بودند با گلدان های سنبل و بشقاب های سبزه. یک لحظه مردد ماند.

پای تلفن که پرسیده بود «کجا ناهار می خوریم؟» سهراب گفته بود «یک جایی طرف های مغازه.» بعد گفته بود «شلوار بپوش با کفشی که راحت بکَنی و بپوشی.»

خودش را مجسم کرد توی قهوه خانه ای نزدیک میدان توپخانه، وسط چهل پنجاه مرد که حتماً همان طرف ها کار می کردند. معذب کفش کند، دو زانو نشست گوشه ی تخت، چشم دوخت به نقش های سبز و سرخ گلیم و سعی کرد به دوروبر نگاه نکند. به پیشخدمت هم که آمد سفارش غذا بگیرد نگاه نکرد. پیشخدمت سفارش غذا گرفت، رفت و یک دقیقه نشده برگشت. با لحنی که انگار داشت می گفت امروز چهارشنبه ست و دیروز سه شنبه بود، رو کرد به آرزو. «حسن آقا گفت نرده های تخت راحت نیست.» و دو تا پشتی اسفنجی رویه گلدار تکیه داد به نرده ها و رفت.

آرزو مات به پشتی ها نگاه کرد. «حسن آقا؟»

بخش هایی از کتاب عادت می کنیم

زویا پیرزاد

قاچاق چوب

sorayayi — Sun, 08 Jun 2008 20:02:03 GMT

امروز در اداره منابع طبیعی با صحنه جالب توجهی مواجه شدم. حیات اداره پر بود از چوبهای بریده شده درختان پشت ماشینها و چند ماشین هم بار زغال چوب داشت.

حدس زدم که اینها باید قاچاق باشد، از روی کنجکاوی سوال کردم و مسئول روابط عمومی گفت که اینها چوبهایی است که در گیلان بریده می شود و بصورت قاچاقی از اردبیل رد می شود، ما اینها را در مرز اردبیل گرفته ایم.

خواستم عکس بگیرم که به یاد عکسهایی افتادم که در گردش علمی گرفته بودم.

حدوداً یکماه پیش برای درس حفاظت آب و خاکمان به اطراف روستای شریف بیگلو واقع در جاده گرمی رفته بودیم. حین بازدید از سازه های آبخیزداری منطقه با فاجعه ای مواجه شدیم.

یک عده ای درختان منطقه را می بریدند و بار تراکتور می کردند. از استادمان سوال کردیم که اینها قاچاق چوب می کنند؟ و استادمان با خونسردی جواب داد: بله!

عکسهایی از آن صحنه گرفتم تا همه شاهد از بین رفتن حیات این موجودات بی زبان باشیم.

درختانی که جزء منابع طبیعی و ملی ما محسوب می شوند توسط یک عده سودجو از بین می روند، قطعاً نابودی درختان به محیط زیست ما لطمه خواهد زد و باقی ماجرا ...

جنگل های شمال ایران

sorayayi — Sun, 18 May 2008 18:10:18 GMT

بنا به یک منبع موثق جنگلهای شمال ایران تنها جنگلهای باقیمانده پس از عصر یخبندان است. این لکه کوچک بر روی کره زمین مورد بحث بسیاری از کارشناسان دنیاست. قدمت برخی از درختان آن به میلیونها سال پیش بر می گردد. این ثروت ملی متعلق به همه انسانهاست و ما به عنوان یک انسان مسئولیم تا در حفظ آن برای نسلهای بعد کوشا باشیم. استفاده صحیح و منطقی از چنین ارزشی وظیفه همگانی است. ولی متاسفانه به دلایل گوناگون، منابع طبیعی مورد بی مهری واقع شده و رو به نابودی می روند. اگر از گردنه حیران که نقطه آغازین جنگلهای شمال است عبور کرده باشید شاهد مناظر اسفناکی خواهید شد. یک عده به خاطر منافع شخصی و خوشگذرانی در این منطقه به ساخت و ساز پرداخته اند. آنها با قطع درختان و استقرار ویلاها بر روی زمینهایی که متعلق به همه ماست؛ مسلما حق الناس به گردن دارند و با دستان خود مناظر زیبای طبیعی را نابود می کنند. بخش دیگری از این گردنه زیبا را مشغول کشاورزی کرده اند، در حالیکه جاهای بسیاری مناسب اینکار وجود دارد. واقعا یک عده از فروش این زمینها چه مقصودی دارند؟! نابودی جنگل منجر به نابودی سایر اعضای اکوسیستم خواهد شد. حیوانات، پرندگان، حشرات و میلیونها موجود زنده دیگر از این فاجعه متاثر می شوند. در نهایت زندگی بشریت نیز در معرض تهدید است!

آدما

sorayayi — Sun, 04 May 2008 18:23:41 GMT

آدما رو قلب هم پا می ذارن

آدما آدمو تنها می ذارن!

رسم زمونه

sorayayi — Sun, 27 Apr 2008 19:04:23 GMT

امروز درختهای شهرمان جشن گرده افشانی گرفته بودند. همه شهر پر بود از دانه های گرده که با باد این طرف و آن طرف می رفتند. درختان در جشن بهاریشان شادمانه می رقصیدند.

اما...

اما آنها نمی دانستند که امروز سپیده به شادی آنها شاد نشد و در جشن آنها سهیم نبود. سپیده در سوگ فقدان پدرش ماتم زده بود. پدرش همه ی وابستگی اش بود.

او امروز حتی با دیدن همه ی دوستانش خوشحال نشد، بلکه با تک تک آنها گریست و غمش را با آنها شریک شد.

امروز روز ماتم بود و ما با دلی غمین و چشمانی اشکبار سپیده را با تنهائیش تنها گذاشتیم.

خدایش بیامرزد.

بهار

sorayayi — Sun, 13 Apr 2008 18:56:18 GMT

همیشه با فرا رسیدن بهار ، همچون تحول طبیعت درونم متحول می شود. با وجود فراوانی مشکلات یک دلخوشی مبهم درونم بیداد می کند، یک جور شوق به زندگی.

رویش دوباره شاخه های خشکیده، سرسبز شدن طبیعت بی جان، جوانه زدن دانه های زیر خاک، ... همه و همه وادارم می کنند تا نگاهم را عوض کنم، دلم را شستشو دهم و امیدوار باشم.

بهار فصل آرامش است. فصل روییدن دانه های معرفت...

بهار نو مبارک

sorayayi — Thu, 20 Mar 2008 04:14:09 GMT

خوشتر ز عیش و صحبت و باغ و بهار چیست

ساقی کجاست گو سبب انتظار چیست

هر وقت خوش که دست دهد مغتنم شمار

کس را وقوف نیست که انجام کار چیست

پیوند عمر بسته به موییست هوش دار

غمخوار خویش باش غم روزگار چیست

معنی آب زندگی و روضه ارم

جز طرف جویبار و می خوشگوار چیست

مستور و مست هر دو چو از یک قبیله اند

ما دل به عشوه که دهیم اختیار چیست

راز درون پرده چه داند فلک خموش

ای مدعی نزاع تو با پرده دار چیست

سهو و خطای بنده گرش اعتبار نیست

معنی عفو و رحمت آمرزگار چیست

زاهد شراب کوثر و حافظ پیاله خواست

تا در میانه خواسته کردگار چیست